And I miss Everything !!

Mornings are no more 'good'
neither the wishes nor blown kisses;
And my days has no colour and it just fades
they surely are bright but burns my eyes;
I do wait but there are no good nights
And I miss our talks and stupid fights!

And I miss everthing
you being clown and my smile
me totally frown and your pleading smile.
Damn! I do miss everything for how long I don't know
And I miss you all day long and wish you missed me so!!!

A random thought.... if i cud fly!!

Deep in my thoughts
I fly
high high..up in the sky
over the clouds...I fly!

over the lush green fields
I feel the dew drops
above it I see clear blue sky
again I run and then I fly...high high!

over rainbow I take a walk
amidst the cloud I take a nap
wings of peacock I borrow
though it just shows...but deep in my thought i fly
high high...up in the sky!

Dreams...

Lost somewhere between heart and mind

I try to leave my past behind

Looking forward for the brighter days

I sit alone and start to gaze...

Cottony cloud dispersed in the sky

says the story of me and thy

somewhere out there even you are staring at it

they take us to past we try to omit.

I trust you and the future you dreamed

have faith in love omnipresent

But I am scared....dreams do not last

same in the case of these floating clouds,

and it vanishes just like that!!!

Chobhar: Aadinath Video and Image :)

Far from the busy and noisy environment of Kathmandu lies the Chobhar Hill. This place has easy and comfortable access from the city centre which is also one of the nearest tourist destinations. There is a myth that long time back when Kathmandu valley was filled with water and was a lake, Manjushree made the outlet for water by hitting on the hill with his sword and started the human settlement. On the same place a parK has been established with the name of Manjushree. Many people visit the park with their near and dear ones during holidays. Near to the park lies Jalabinayak Temple which is considered the oldest among the four Ganesha of Kathmandu valley. Except for these two, there is a temple of Aadinath at the top of the Chobhar hill which is respected by both Hindus and Buddhists.

म हुँ "सुकिलो मुकिलो भिजलान्ते !!!!!"

बितेका केही बर्षमा नेपालमा थुप्रै राजनीतिक परिवर्तन र चलखेलहरु भए- यि देखेका, सुनेका र भोगेका कुराहरु हुन्। राजनीतिमा चासै नभएको बताउनेहरु र यसबाट भागीहिंड्न खोज्नेहरुलाई पनि घटनाक्रमले यसबारे सु-सुचित हुन वाध्य तुल्यायो। देशमा नयाँ संबिधान बन्ला, शान्ति छाउला प्रगती होला जस्ता आशावादी शब्दहरुलाई बन्द, हड्ताल र नाराबाजीले धम्काए जस्तो भान भयो बितेको १५ दिनमा। उद्योग,व्यापार-व्यवसाय,स्वास्थ्य,शिक्षालगायतका अनेकन् महत्वपूर्ण क्षेत्रमा वाक् स्वतन्त्रता र विरोध गर्ने अधिकारको सदुपपयोग गर्ने नाममा केहि समुह र राजनीतिक दलले बाँकि सबै नेपालीको बाँच्न पाउने अधिकार र सुरक्षाको हनन गरेको तथ्य पनि थाहा भएकै हो ।

यसै त समयमा संविधान नबन्ला भनेर पिरोलिएका जनताहरू त्यसमाथि पनि आफ्नो अधिकारबाट बञ्चित हुनुपर्दा रिसको ज्वाराभाटा पैदा हुनु अनौठो कुरा होइन ।अर्कोतर्फ मन लागी नलागी,बाध्यतामा परेर-पारिएर, सडकमा ओइराइएका जनतामा पनि वितृष्णा जागिसकेको परिस्थिति उत्पन्न भयो । यी सबै कारणले सक्रिय राजनीतिबाट पञ्छिएका म, हामीलगायतका अन्य थुप्रै नेपाली आफ्नो विरोध गर्न पाउने अधिकार र अभिव्यक्ति स्वतन्त्रताको प्रयोग गर्दै शान्तिप्रतिको चाह र बन्द-हड्तालको विरोध गर्न एकजुट भयौँ ।देशमा सु-शासन चाहने हामीहरूले यसै इच्छालाई सार्वजनिक गर्न शान्तिसभामा आफ्नो उपस्थिति जनायौँ । त्यहाँ उपस्थित सबैको एउटै उद्देश्य थियो - शान्तिस्थापनामा जोड दिनु, संविधान छिटो बनाउन दवाव दिनु र कानुनी राज्यको माग गर्नु । हामी सहभागी भयौँ र कसैको विरोध नगरि केवल इच्छा प्रकट गरेर फर्कियौँ । न त्यहाँ कुनै माग गरियो, न त नारावाजी नै । षड्यन्त्र नभएर जनताको इच्छाको प्रतिरूप थियो त्यो सभा ।

सामान्यतया : देशका हरेक वर्ग, जातजाती, समुदाय र भुगोलको आवाजको प्रतिनिधित्व गर्छन् राजनीतिक दलहरूले । यसैकारण जनताबाट चुनिएका हुन्छन् । राजनीतिज्ञको प्रथम दायित्व भनेकै जनताको आवाजलाई बुलन्द बनाउँदै उनीहरूको चाह पूरा गर्न पहल गर्नु हो ।यस कुराबाट अछुतो रह्यो नेपाल ।उल्टो षड्यन्त्रकारीको संज्ञा दिइयो तथाकथित् महान् नेताबाट शान्तिसभाका सहभागीहरूलाई । जनताको भावनाविपरीतका क्रियाकलाप गर्ने र त्यस्ता क्रियाकलापमा सहमति जनाउने सुसुचित नागरिकलाई "सुकिला मुकुला र भिजलान्ते"को उपमा दिनु कतिको उपयुक्त थियो, त्यो विचार भने व्यक्तिपिच्छे फरक होला ।

मेरो आफ्नो कुरा गर्नुपर्दा, साह्रै झोँक चल्यो त्यसदिन मलाई ।तथानाम मुख छोडेकै हुँ मैले त्यसदिन 'भिजलान्ते' भनिएँ भनेर ।दुई दिनपछि रिस शान्त भइसकेको बेला शब्दकोश पल्टाउने काम पर्‍यो । यसो भिजलान्तेको अर्थ जानिहालौँ न भनेर हेर्दा त म आफैँ उत्साहित पो भएँ । Collins Cobuild Advanced Dictionary of English का अनुसार भिजलान्ते भन्नाले मानिसहरूको समुह जसले अनौपचारिक रूपमा संगठन बनाएर आफ्नो समाजको रक्षा गर्छ र दोषिलाई कारवाहि गर्छ भनेर बुझिँदो रै'छ ।
The Concise Oxford Dictionary ले भने आफैँ बनाइएको समुहकोसदस्य जसले कानुनी अधिकार नपाए पनि कानुनको अधिनमा रहेर कानुन पालनामा पहल गर्छ भन्दो रहेछ ।

यसो सोचेँ, म आफू सफा‍‍-सुग्घर नै छु, दु:ख पाएको छुइनँ र भिजलान्तेको सबै अर्थ पनि मिल्छ । म कुनै संगठन बनाएर शान्तिसभामा गइनँ ; मैले समाजमा शान्तिको सुरक्षा होस् भन्ने चाहेँ अनि कानुनी राज्य र सुशासनको माग गरेँ। आज यो लेख लेख्दासम्म म तिनै महान् नेतालाई धन्यवाद भन्न चाहन्छु जसले मलाई आफैँलाई चिन्ने मौका दिनुभयो । हो, म हुँ "सुकिलो मुकिलो भिजलान्ते !!!!!"

'मिस हुन थाल्यौ'

खालिपन छ कता कता
प्रतिक्ष्यामा कुर्ने आँखा पनि सुन्यतामा हराएका छन्,
ओठहरु स्विकार गर्न असमर्थ छन,
तर मनले भन्दै छ,'मिस हुन थाल्यौ'।

कमी छ आज खै के हो म मा
एकोहोरो भएका छन भावनाहरु
हरेक सोचको अन्त्य तिमीमै हुँदै छ
सांचै नै, तिमी मिस हुन थाल्यौ।

म तुलना गरुँ त के सँग?
औँसीको रातमा चन्द्रमा;
खडेरीको मौसममा झरी; वा
कुहिरोले ढाकेको बिहानीमा उषा?
त्यो सबैभन्दा म मा तिमी मिस हुन थाल्यौ!

Passing Time at Xam Time... :)

जीवन, मृत्यु अनी एक साहित्य

भावनालाई कसेर राख्ने हो भने शायद विश्वका महान साहित्यकारको जन्म कहिले हुने थिएन। सेक्शपीयर हुन या देवकोटा, चाहे जेन अस्टिन हुन कि पारिजात्, भावना कलम माथि हावी भएपची नै उनका रचना पढिए। अनौठो रहेछ मानिसको जात पनी, नलेखीएका भावना भावना होइनन, लेखिएक चै खरा साहित्य- मानवीय भावनाको प्रतिबिम्ब!

यही कुरा आज निहिताको मनमा जरो गाढेर बसेको छ, त्येसैले कहिले मनमा नआउने कुरा पनि कलम सँगै निस्स्रित हुँदैछ। अचम्मकै कुरा भन्नुपर्ला उसले आज आफु भित्रको प्रतिभालाई नजानेरै पत्ता लगाई। मर्नु अगाडि मानिस अमर हुन चाहन्छ रे, आज उसलाई पनि त्यस्तै लगेको छ। सुर्योदयमा सुरु भएको उसको 'भावना' पोख्ने मेलोले उसलाई सुर्यस्त सम्मा साथ् देला नदेला त्यस्को टुँगो कसैले लगाउन सकेको छैन। आज ऊ डम्म ढोका थुनेर कोठामा गुम्सिएकी छ- आफ्न गुम्सिएका पिडा कागजमा थोपार्न।

हुन त लेख्नु नै ठुलो कुरा हैन- मेरा कुरा म बोलेरै ब्यक्त गर्छु। तर निहिताको लागि त्यो सम्भव छैन। ऊ सँग आवाज छैन... केवल कलम छ।

दिनभरमा उसले शायद ८ ९ पन्ना लेखी होला तर रुदै लेखिएका अक्ष्यरहरुलाई उस्का अस्रुधाराले बगाइरहेका थिए। जस्तै सुख पाएका मानिसको मनमा पनि एक किसिमको पिडा लुकेको हुन्छ भन्ने सुनेको थिए, हंसिलो देखिन खोज्ने निहिता पनि त्यस्तै रहिछ। उस्का ति निस्प्रिह अभिब्यक्ती आज अक्ष्यर भएर कागज भरी छरिएका छन्। भावावेशमा आएर कोरिएका उस्का अभिब्यक्ती उस्को प्रतिबिम्ब भएको छ आज।

निहिता पासित थिई, आफ्नै दुनियाँमा अल्झिएकी। न त ऊ बोल्न सक्थी न त सुन्न नै। बिधाताले उस्लाई ठगेको थियो, हिजो फेरी एकपल्ट ठगिई ऊ- त्यसपछी अब्यक्त पिडालाई थाती रखेर जिवन समाधी लिने निर्णय गरी। समाजले सधैं सहानुभुति देखायो ऊ माथि तर त्यही समाजका माम्सपिचासले आज उसको जीवनलाई नर्क म धकेलेका छन्। कमजोरिको फाईदा लिने परजीविले निहिताको असक्ष्यमताको फाईदा उठाए। सहनसिलताको पनि सिमाना हुन्छ तर आज त्यो क्ष्मता पनि हराईसकेकोछ निहिताबाट। त्यसैले आफ्नो क्ष्यत बिक्ष्यत मन र शरीर लिएर उसले कलम समाती। मनका अनेक भावलाई शब्दमा कोरी, ऊ जस्तै निहिताहरुको प्रतिबिम्ब बन्यो त्यो भावना अनी उसको अमर हुने इच्छा सुर्यास्त पछी पनि अक्ष्यर सँगै रहिरह्यो- निहिता रहिन तर पनि नयाँ साहित्यको जन्म भयो।

कुहिरोले ढाकेको क्षितिज

निलो आकाशलाई डम्म ढाकेको छ
आज बाक्लिएको छ त्यो सेतो कुहिरो
न त आज सूर्यदेवको दर्शन पाइयो
न त अस्ताएकै देख्न पाउने छाँट्काँट छ

हिमाललाई पनि डम्म ढाकेको छ फुस्फुसे हिउँले
चिसो बतास तल तल जाडोको सन्देश प्रवाह गर्दै छ
सधैँ सन्देश ल्याउँथ्यो त्यो कालो कौवा
कुहिरोमा त्यसले पनि बाटो बिराए जस्तो छ

सुख्खा भएको छ धर्ती अनि
उब्जाउ गर्न असमर्थ, पट पट फुटेको छ
तल घरमा बस्ने कान्छी दिदी पनि त्यस्तै भएकी छिन
पट पट फुटेका गाला, चिसिएको मन अनि बाँझिएको शरीर!

प्रकृतिले त काँचुली फेर्छ पक्कै
यो माघे जाडो पछि न्यानो चैत आउँछ नै
कान्छी दिदिको फराकिलो क्षितिजलाई भने सधैँ कुहिरोले ढाक्ने छ
क्षितिज पारि बाट नआउने भए कान्छा दाइ!

धर्तिको प्रतिरुप

कुनै पर्वत हो त्यो धर्तीको
जसको मुहान बाट धारा प्रवाह जल बहन्छ
आफ्नो बाटो अघि लाग्छ निरन्तर
प्यासी परजीविको प्यास मेटाउँछ

अग्ला होचा, खस्रा अनि कोमल सतह
सबै पार गर्छं
केही थोपा जल त्यही भूमिको
उडेर जान्छ, फेरि जल बनेर बर्षन्छ

धर्ती हो नारी अनि नारी हो धर्ती
दुबै को सतह हदै सम्म समान हुन्छ
दुबै हुन् सिर्जना र सुन्दरताका खानी
दुबैको गहिराइमा रहस्य लुकेको हुन्छ

अधुरो सपना

त्यो कालो अँधेरी रात
लगातारको झरी अनि गड्गडाउँदो बादल
चिसो हावा सँगै उडेका पर्दा
त्यही सँगै उडिगयो एक सपना

निधार माथि टक्क काटिएको सिउँदो
त्यसमै सजाएको विवाहिताको निशानी सिन्दूर
कमलो हातमा सजाएका काँचका चुरा
तर कठोर मनका विधाता भए निष्ठुर

त्यो सिन्दूर त्यही एकदिनको रह्यो
पुछियो सिन्दूर सँगै मुहारको हर चमक
टुक्रा टुक्रा भए सपना काँचको चुरा जस्तै
अनि छरपस्ट भयो जीवनको हर क्षण………

दुई रुपैया

सधै जस्तै अलार्मको आवाजमा बिउँझीन्छु म
जिउ तन्काउदै सिरक पन्छ्याउछु अल्छि मान्दै
छेउमै भएको मोबाईल मा आउछ एउटा टेक्स्ट मेसेज
'आज ११ बजे मलमा आउ है?'

लस्याङ लुसुङ गर्दै नुहाउछु गिजरको पानी तताउदै
फर्केर कोठामा आउँदा तातो ततातोतो कफि कुरिरहेको हुन्छ
कफिको चुस्की सँगै म समाचार हेर्छु बिहानको
र साहानूभुति दिन्छु गरीबी पीडितलाई।

समाचारमा देखाउछ भोकमरी पीडित मानिसहरु
म आफुलाई त्यो स्थानमा राखेर कल्पना पनि गर्न सक्दिन
एकछिन पछी मन नलागी नलागी किचनमा जान्छु
मल जन तयार हुन्छु खाना खाइ सिध्याइ।

केहीबेर शपिङ हुन्छ मलमा, साथैमा मेरा साथी भाई
खाजा खान्छु त्यही को स्पेसीयालिटी रेस्टुरेन्टमा
त्यसपछी न्यूरोडको बाटो समात्छौ बशन्तपुर घुम्नलाई।

हिड्दा हिड्दै मेरो खुट्टा एउटा कचौरामा ठोकिन्छ
'सरी है' भन्छु म, छेउमा एउटा आन्धो बच्चा हुन्छ
म आफुले समाचारमा देखेको भोकमरी पीडित सम्झिन्छु
अनी पर्सेबाट दुई रुपैयाको सिक्का झिकेर त्यही कचौरामा रखिदिन्छु।

अली पर पुग्छु म जुद्द सालिक निर
तर भुगोल पार्कमा त्यो बच्चाले बजाएको मादल घन्किन्छ
मैले दिएको सिक्काको दुई पाटा जस्तै हो हामी दुई को जिन्दगी
मेरो'हेड' अनी तेस्को 'टेल'।

Dream Driven...

म सपना देख्छु

हरेक दिन म त्यही सपना बुन्छु
तर म सधैं झस्केर बिउँझीन्छु
सपना पुरा होला नहोला, दोसांधमा हुन्छु
त्यही पनि म त्यही सपना बुन्छु।

म लालायित हुन्छु सपनाको पछी लाग्न
म त्यस्कै पछी दगुर्छु
बाटोको हरेक अवरोधलाई पन्छ्याउछु म
म अगाडि लम्किरहन्छु।

टोलाउछु म सपनाको चिन्तनमा
सपना पुरा नहोला भनेर आत्तिन्छु
सुस्ताएका पाइलालाई तन्क्याउछु म
गन्त्ब्यतर्फ अघी बद्छु।

रुन्छु म अनी कराउछु कहिले
कहिले म जोड जोड चिच्याउछु
झुक्छु,निहुरिन्छु समय समयमा
सपना पुरा गर्न हर काम गर्न तयार हुन्छु।

बेला बखत अत्तिन्छु म, लर्खराउछन मेरा पाइला
सन्त्रासमा पनि म सपना कै बाटो समात्छु
दुनियाँ सँग बाद्छु म मेर सपना
म सपना पुर गर्न चाहन्छु।

निस्तेज भएक आँखाले पनि
म स्वतन्त्र भविश्यको सपना देख्छु
गौरवशाली ईतिहास सम्झिन्छु म
त्यही ईतिहास सबल बनाउन खोज्छु।

हरेक श्वासमा म सपनाको गीत सुसेल्छु
सपनाकै गीतलाई म दुनियाँ सामु सुनाउन चाहन्छु
धुवाँ झैं बिलाईजाने यो जीवनमा
म सपना सँगै समाधि लिन चाहन्छु।

म हुँ आम नेपाली नगरिक
शान्तिको सपना देख्छु
आफ्नो जीवन त्यसकै निमित्त अर्पण गर्छु
म शान्तिको सपना देख्छु।

शिवानी..

हरेक दिन जस्तै शिवानी मुख फुलाउदै घर फर्की। रुँदा रुँदा सुन्निएका आँखा अनी राता भएका गालाले फेरी स्कुलमा दोहोरिएको त्यही घटना को बर्णन गर्दै थियो। ढोका खोल्न नपाउदै आफ्नी आमालाई घप्लक्क आँगलो मार्दै आँसुको गंगा-जमुना बग्न थाले ति निर्दोस आँखाबाट।
आमाले आँसु पुछ्नलाई आफ्नी छोरीको अनुहार हेरिन् र फेरी पनि नाजवाफ भईन्। प्रत्येक दिन छोरीको आँखामा त्यही प्रश्न हुन्थ्यो-"आमा मैले के बिरायें र? किन सबै जना मलाई हेप्छन्?"
बल्ल बल्ल थामेका आस्रुधारालाई पुछेर आमाले शिवानीको मुख धोइदिईन् र बोकेर कोठा सम्म पूर्याइन्। दुबै आमा छोरी चुपचाप भएकाले सधैं झै त्यो घर सुन्सान थियो। केटाकेटी भएका अरु घर जस्तो बातावरण त्यँहा थिएन। लुगा फेराएपछी भान्छामा खाजा बनाउन आमा हतार गर्न थालिन् र शिवानीलाई किताब कपी दिएर हिँडिन्।
त्यो बालमस्तिस्कमा दिनभरिका कुरा खेल्न थाले, सधैं जस्तै। थाहा नपाई हातमा बोकेको कलम फुत्त भुइँमा खस्यो। खाटमा बसेकी त्यो सानी केटीले सकी नसकी भुइँमा ओर्लेर कलम त टिपी तर फेरी कसरी चडने भन्ने ठम्याउन नसकेर ठुस्स परेर बसी। त्यही बेला तातो तातो खाजा लिएर आमा कोठामा आइन् र खाट माथि पत्रीका ओच्छ्याएर खाजा राखिन्। केही प्रतिकृया नदिइ उनले छोरीलाई पहिलेकै ठाउँमा बसाइदिइन्। दुबैले सुमुसुमु खाजा खाईसिद्याएका मात्र थिए ढोकामा घन्टीको आवाज आयो। हत्तारिदै आमाले ढोका खोलिन् र खुशीले उथल पुथल भएको आवाजमा भनिन्-"नानु बाबा आउनु भयो।"
"शिवानीलाई यहाँ लिएर आऊ छिटो!" बाबाले भने। आमाको अंगालोमा बेरिएर आउँदै गरेकी शिवनी बाबालाई देखेर हुत्तिदै अगाडि आई। "बाबा,ब त म पनि हिँडन् सक्ने हुन्छु है? आज बैशाखी ल्याइदिनु भएछ है?"
"हो नानु, अब तिमीलाई कसैले हिँड्न नसक्ने भनेर हेप्दैन। पोलियो लाग्दैमा के भयो त, पढाईमा त तिमी तगडा छौ नि हैन?"

Nature!!

Travelling Chobi Mela

Photography is a powerful tool for expression especially in a country like Nepal where the majority of the people are illiterate. Even in Photo Journalism we study that what you cannot convey in 1000 words, you can convey with a single picture. For most photojournalists and citizens alike, photography is one of the few universal languages that can be shared and understood with common feeling. International Festival of Photography, Travelling Chobi Mela V was held at Nepal Art Council, Babar Mahal with the same concept of universality. The festival began from May 22 and lasted till the 28th. Artists from nine countries participated in the festival that showcased 12 exhibitions. The festival included several presentations and workshops that enlightened professional as well as amateur photographers and photojournalists on several notions and issues related to photography
Chobi Mela, meaning photo festival in Bengali, is the first festival of photography in Asia, and was conceived in December 2000 in Dhaka, Bangladesh. Western photographers were receiving world-wide fame when South Asian countries were not even aware of photographers in their neighboring countries. Non-western photographs were not given the due recognition they deserved. The concept of Chobi Mela was born to bridge this gap since in Bangladesh, like other South Asian countries, majority of the people cannot read or write and photography is one of the few ways to reach the average person.

When I think of Radio Nepal, I think about RJing!!

From last seven years my day starts with the national anthem at five which I listen when my grand parents switch on to Radio Nepal early in the morning to listen Bhajans( Except in case of loadshedding)! Sometimes I get irritated but its interesting some other time to listen to ‘Prawachans’. I remember myself listening to Balkaryakram at the age of 8 which used to ( I think it is still running…) get broadcasted from Radio Nepal and there was a section where Bal Samachar was aired in voice of kids like us. I quarreled with my parents to take me there as I was really interested in listening my own voice in radio!
With the flow of time, childhood interests were gone and even my desire of listening myself. But then when I reached the premises of Radio Nepal some days back, I was tempted to listen my voice in recording room. As soon as we passes through the corridors of Radio Nepal and entered in recording room, few of my friends were already speaking through microphone in such a professional manner that I didn’t dare go around them again! Then I consoled myself saying that I would fail in voice testing anyways. I was taking pictures of Radio Nepal premises and also of my friends after which Alina took my picture in front of recording room where the red light of ‘ON AIR’ was still on. After returning back from the trip, I kept the same picture of Radio Nepal as my profile picture in Facebook and many people actually thought I was a RJ!! It was already burning my desire of being RJ and now, after the completion of media project under the supervision of Mr. Stan Brand and his comment on my recordable voice(His line- “You have got really nice and professional voice for recording and RJing” ) I can’t stop thinking about RJing!
Though I am not sure to pass the voice testing of Radio Nepal!

Development Journalism

The day when there was lecture on Development Journalism at Martin Chautari by scholar Laxman Dutta Pant, I was panicking in my bed due to the leg cramp. I couldn’t attend the program but still there were some questions regarding Development Journalism inside my mind. The best way to get informed about the missing lecture was either from my friend’s blog or from the hands out which the speaker had provided. So, I have tried to sum up what I have understood about Development Journalism from those sources!
Most of the time Development Journalism is mistaken for infrastructural development or advancement related reporting. But in core, Development Journalism refers to the human development. It is related to human rights and freedom of expression. Development journalism focuses on the needs of the poor, the deprived, the marginalized and emphasis their effective participation in development planning. Development is about ‘highlighting what people are doing to help transform their lives. It is seen as humanity’s common objective and a means to eradicate poverty and protect the environment. There are three reasons of poverty- because of conflict, due to natural disasters and due to recklessness of government. Media has done reporting in these three causes. Besides these, development projects and plans should be reported in critical way. There are many global issues but we are not being able to criticize these issues.
According to Laxman Dutta Pant, Nepal still is lagging behind in the professionalism of journalist as a whole. Journalism has become a hobby rather than job. He added people from other profession can join journalism and this is creating some sort of snag for Journalism to grow as a profession. He gave his analysis about development journalism emphasizing national identity, integration, creation of public awareness, promoting people’s participation and rural development. Pant provided a good overview on how effectively development communication can provide a strong base for the development of the 3rd world countries like Nepal. As a tool for social justice, development journalism can be very valuable. By speaking for those who cannot, a development journalist can inform the rest of the world about important issues within developing nations. Looking at the strengths and weaknesses of a country may also help identify ways in which the nation can be helped. This style of development journalism is a tool for empowerment.

Evening Shots......